Gewichtwerpen

Uit TitVen
Ga naar: navigatie, zoeken
een oud werpgewicht

In het verleden hebben veel sporten en onderdelen op het olympische programma gestaan die nu die status niet meer hebben. Een van die klassieke onderdelen is het gewichtwerpen.

Gewichtwerpen is een atletiekonderdeel dat sterk verwant is aan het kogelslingeren. De deelnemers moesten indertijd een metalen kogel van 56 pond, iets meer dan 25 kilo, zo ver mogelijk werpen. Gewichtwerpen komt oorspronkelijk van de Schotse Highland Games, waar onder andere nog steeds kogelslingeren (hammer throwing) en boomstamwerpen (caber toss) op het programma staan. Naast Schotland is het onderdeel met name in Amerika veel beoefend, waarschijnlijk meegenomen door de immigranten.

Het is dan ook niet vreemd dat gewichtwerpen zijn olympisch debuut maakte op de Spelen van St. Louis in 1904. Vijf Amerikanen en een Canadees streden destijds om de titel. Onder hen de winnaar van het kogelstoten, Ralph Rose en de kampioen bij het kogelslingeren, John Flanagan. Die laatste had twee maanden eerder nog het wereldrecord verbroken, zij het in de variant met aanloop. Dat was in St.Louis uit den boze, de werpers moesten binnen de cirkel blijven. De enige Canadees, politieagent Étienne Desmarteau was de beste. Met zijn eerste worp haalde hij 10,46 meter, zo'n 30 centimeter verder dan John Flanagan. In Antwerpen, zestien jaar later, maakte gewichtwerpen een eenmalige comeback op het programma. Ook nu was er weer een Canadees van de partij, maar die moest de eer nu laten aan de Ieren, want de drie favorieten waren alle drie geboren op The Emerald Isle. Eveneens hadden ze allemaal al een Olympisch kampioenschap op zak. Paddy Ryan had enkele dagen voor de wedstrijd in Antwerpen het kogelstoten gewonnen. Pat McDonald was in 1912 de beste kogelstoter, en Matt McGrath won in Stockholm het kogelslingeren. Gezamenlijk stond het drietal bekend als de "Irish Whales". McGrath was de topfavoriet, maar moest afhaken met een knieblessure, opgelopen bij het kogelslingeren. De strijd tussen McDonald en Ryan werd met een worp van 11,265 meter in het voordeel van McDonald beslecht.

Werpgewicht.png
Sinds 1974 vormt gewichtwerpen weer een vast onderdeel van de werpvijfkamp, alleen voor Masters! Ook tijdens EK’s en WK’s voor Masters staat gewichtwerpen als individueel onderdeel in het programma. Geleidelijk zijn de regels ook wat duidelijker aangescherpt. De veldomstandigheden zijn identiek aan kogelslingeren, de werpring heeft ook een diameter van 2,13m (7 voet). Voor de maten en gewichten van het werptuig zie bijgaande tabel.


Werpvijfkamp